مـرا بـِ بَـخش
نـَمُردم پس از مـُحـرَمـِتان!
،
،
،
،
شب ِ آخر ِ
ی ِگـدای ِپایـَتی
کاسه ، خالی تراز هـَمیشه :
"صاحب مجلس؟ کاسه ام را پر میکنی؟"
..........
سخن کوتاه !
یا ایها العزیز!
مسنا و
اهلنا الضر و
جئنا ببضاعة مزجاة
فاو ف لنـــا الکیل
وتصدق علینا ......
ان الله یجزی المتصدقین (هشتادو هشت یوسف)
یا ایها العزیز ِتمام ِندارها
دستم تُهی است...
راه بیابان گرفته ام....
پرکن دوباره کَیل مرا ....
پ نون:
یک:جزائکم الله خیرا..
دو:بوی بهار می آید..
مبارکتان.
مگر ،
.