اگـرچه گریـه نـمودم دو مـاه با غـمتان ،

مـرا بـِ بَـخش

  نـَمُردم پس از مـُحـرَمـِتان!

،

،

،

،

شب ِ آخر  ِ 

ی ِگـدای ِپایـَتی

کاسه ، خالی تراز هـَمیشه :

                "صاحب مجلس؟ کاسه ام را پر میکنی؟"

..........

 

سخن کوتاه !

              یا ایها العزیز!

         مسنا و 

  اهلنا الضر و 

      جئنا ببضاعة مزجاة 

فاو ف لنـــا الکیل

 وتصدق علینا ......

ان الله یجزی المتصدقین (هشتادو هشت یوسف)

یا ایها العزیز ِتمام ِندارها 

                 دستم تُهی است...

                         راه بیابان گرفته ام....

     پرکن دوباره کَیل مرا ....

 

پ نون:

یک:جزائکم الله خیرا..

دو:بوی بهار می آید..

مبارکتان.

 

 

 

 

مگر ،

 

                              پَنـجـره فـولـادَت

          گِـره از بـُغـض هایـَم واکـُند....

 

                     که دل تنگ من ایوان طلا می خاهد...!

                 دل است دیگر!

                             تنگ می شود..

           راستش را بخاهی پـِدَرِ این دِلَـم را در آورده است ،

         این دلـ  ـتـنگـ ـی