روز بــــه روز  دور تر مي شـــــــــود آســمان .....

                                       طفلكي بارانــــــــ ــها
                                       خسته ميشوند..

پ ن: آسمان ميخواهم

شاهراه عشق

 

اراده خلقت آدم كرد. از گل آفريد.خاكي بود ومادي.

 نه شور و شوقي در وجود بود نه حرارت وگرمي در دل..

پس از روح خود دميد در او.تعليم اسماي الهي وسجده ملايك و واينك در بهشت .ودمي بعد هبوط..

                                                                                                                  .

                                                                                                                  .

                                                                           واين بود سرآغاز حديث تلخ هجر..

واما ع ش ق ..

حُسنش عشق پديد آورد.واين سه حرف جز دل كم حوصله آدم خاكي ماوايي نيافت..

نميدانم وسعت اش چقدر است اين دل اما هرچه هست گنجايش چون تويي دارد..

لا يسعني ارضي ولا سمائي ولكن يسعني   قلب عبدي  المومن..۱

                                                             قلب بنده مومنم..

  آن وقتها كه مي گويي " عبدي"دلم از شوق كبوتري ميشود در آستان لطفت!

آنكه بيشتر سر بر خط فرمان يار دارد بيشتر در سوز وگداز است. عاشق وار او را مي جويد وجز او كسي را در دل به ضيافت نمينشيند..

              من ذا الذي ذاق حلاوه محبتك فرام منك بدلا...آنكه شيريني محبتت چشيد

                                          وجز تو كسي را خواست كيست...؟۲

مرا ازآن بندگانت قرارده كه نهال هاي شوق لقايت در باغ دل هايشان سبزو خرم گشته و سوز محبت سراسر قلب انهارا فراگرفته ..آنان در آشيانه هاي افكار عالي وانس نشيمن گزيده و در باغ هاي مقام قرب و شهود مي خرامند و از سرچشمه هاي محبت با جام لطف مي آشامند...۳

اما اينهارا كسي  همچو حجت برحقش مي گويد. ذهن همچو مني را ياراي درك اين وصال نيست.. 

محبت حقيقي آن است كه محب خويش را به جمله به محبوب ببخشد..

بي قراري ...بي تابي ... درد فراقـــ..در ظلمات سحرگاهان ...واين چنين ميخواند:

             وحدي في ظلمة ليلي ، في وحشة دربي ، همي يثقلني ، قلبي يؤلمني

فضيل عياض كودك چهار ساله خويش را بوسيد . فرزند بدو گفت: مرا دوست مي داري؟ گفت: آري. پرسيد خداي را دوست داري ؟گفت :آري. كودك پرسيد : چند دل در سينه داري؟ گفت: يكي.

آن گاه گفت: در يك زمان و با يك دل آيا مي توان دو دوست داشت؟ خوشاآنان كه دل از بند دنيا رهانيده اند وسيمرغ آسمان مهرش كرده اند وبه كمتر از وصال يار رضايت نميدهند.

....

   دل دوستان خدا جاي سرّ خداست. وخداي سرّ خود در دلي ننهد كه دوستي دنيا درآن باشد..۴

                                                                      اما من

                                           فراموش كردم آن "بَلي" را ..

   كاروان رفت و تو در خواب و بيابان در پيش 

چه كني ره ز كه پرسي؟ چه كني؟ چون باشي..؟۵

 .

.

دنبال دليل مي گشتم كه يافتمش...

نخ تسبيح اگر پاره شد..سهم دانه سرگردانيست..

سرگردانيست ...

سرگردانيست...

  پ ن:واحسرتاه من نفسي..!

 

---

۱. عوالي اللائي ج۴ ص ۷    /۲.مناجات خمس عشره مناجات محبين        /۳.مناجات خمس عشره مناجات عارفين

۴.تذكره الاولياء نيمه دوم ص ۲۱              /۵.حافظ